Źródło: lokalna biblioteka. Powód: Przypadkowo zupełnie. Gdzieś mi się obiło o uszy Hermann Hesse, to pomyślałem że wypróbuje.  Właśnie sprawdziłem – wilka stepowego czytałem Hessego, chociaż, wstyd przyznać, coś nie przypominam sobie zbyt dokładnie, dlatego chciałem może sobie coś odświeżyć.

Tym razem cieniutka książka okazała się zbiorem krótkich opowiadań. Opowiadania na początku wydają się niestrawne, i jakieś trywialne, ale z przepływem kartek coś zaczyna się zmieniać. Opowiadania pokazują drugą głębię, budzą zastanowienie. Niektóre pod przykrywką niemalże bajki, przekazują „przydatne” prawdy, nad którymi można pomedytować. Najbardziej utkwił mi w pamięci opowiadanie o losie miasta, od urodzenia do śmierci, bardzo obrazowe, po prostu przeniesienie niemalże w życie…

Zatem polecam, w szczególności że nie jest długie, a ładuje szerokim ładunkiem „emocjonalnym” i filozoficznym.