Rozdział I.

lamuch^2

Moja przygoda z LINUKSEM rozpoczęła sie w 2002 roku wraz z zakupem w empiku 8 płytowego debiana woody (także żaden ze mnie linuxowiec). Wcześniej walczyłem przez krótką chwile z mandrakiem, który złośliwie nie chciał się zainstalować.

8 płytowy debian, bez internetu. Tylko z gazetką dołączoną do tych płytek i dużą ilością samozaparcia.

Pierwsza instalacja przeszła pomyślnie i uzyskałem miły konsolowy świat. Automat nie poradził sobie z X’ami. Ja nie zrażając się jednak, mając plecak doświadczeń DOS’owych dirowałem, cedekowałem przez odmęty katalogów.
Ach ale frajda .

Później jednak chciałem mieć te X. Kto by pomyślał, wystarczyło dpkg-reconfigure wpisać. Nie nie. Ja tak łatwo nie miałem. Ja reinstalowałem cały system. Teraz się z tego śmieje, wtedy to była frajda.

Za 3 instalacją, zadziałały X. Ah, wmaker rządził. Później znalazłem aptitude. Czary mary! Pakiety są w debianie, no kto by pomyślał . Mój system stał się jak ociosana siekierą ławka. Paskudny, ale spełniający swoje zadanie.

Wtedy nadszedł internet. Z hukiem posypały się manuale, howto, społeczności.
Zapragnąłem mieć muzykę. Moja k7vza opierała się. Żaden tam autokonfig, żadne tam sterowniki. Poszukiwania i determinacja! Znalazłem, ale instrukcja była dziwna, modproby, i inne dziwne rzeczy, jednak parę godzin, znów determinacja. Mój debian grał, wyglądał, miał nawet gadugadu .
Tak skończył się pierwszy etap mojego linuxiorstwa.

Rozdział II.

Debian na prezydenta!

Następnym etapem był „serwer” czyli komputer mający działać cały czas, serwujący www, domeny, i tak dalej. Wybór był prosty, posiadany przeze mnie debian. Instalacja już wielokrotnie powtarzana była obczajona, później dostosowywanie usług, wraz z internetem, to była już czysta przyjemność, trwało czasem dłużej, jak coś było niezrozumiałe, ale pani góglowa, oraz pan hałtu, pomoże na wszystkie problemy.

Debian był tak niezawodny że nawet po padzie dysku wstał z backupu szybciutko, nawet po zmianie sprzętu działał szybko i niezawodnie.

Rozdział III.

Ubuntu.

Trzeci i ostatni etap to ubuntu.

Spotkałem go przypadkiem, dostałem na Cebicie w prezencie , mówie, musi być fajny. Zainstalowałem. Podczas instalacji słuchałem radyjka internetowego, siedziałem na gg zamiast oglądać niebieski ekran.

Po instalacji było wszystko. Bez instalacji sterowników, bez fajerwoli, bez antywirusów. Wpadłem Zaskoczyło mnie jak wykryło sterownik firewire, i kamerę do niego podłączoną bez mojej ingerencji. To jest porządny system. W porównaniu do poszukiwań w głębokiej puszczy komend itp.

Linux to jest to. Ubuntu to jest to.

Oto moja historia, troche nawet więcej niż to o co prosiłeś, tak jakoś mi się napisało
pozdrawiam pl

Błędy młodości.

Kiedyś myślałem że linuxy są tworzone przez pasjonatów, bo jak to możliwe żeby ktokolwiek tworzył oprogramowanie, marketing, wszystko za całkowitą darmochę.

Później, gdy dowiedziałem się że istnieją dystrybucje robione przez firmy, to odrazu w głowie widziałem dystrybucje w empiku za kilkadziesiąt złotych, i myślałem że to jest główny zysk tej firmy.

Myliłem się jednak – moje myślenie było komunistyczne.

Jak jest naprawde?

Ze znanych mi dystrybucji, debian jest tworzony przez pasjonatów. Jego wewnętrzna „decentralizacja” i atomowość, zapewnia taką możliwość, i czyni z niego w miarę spójną i dobrą dystrybucję.

Jednak większość pewna część dystrybucji, jest tworzona przez firmy. Część rzeczywiście sprzedaje swoje produkty. Jednak na przykładzie Ubuntu, który stworzyła firma bodajże Canonical, działa to trochę inaczej.

Darmowość ubuntu.

Stoisko ubuntu na targach Cebit 2007

Na początku to pewnie wiązało się z kosztami, ale sądzę że nie były one takie ogromne, w szczególności że może jest to duża firma, z wizjonerskim podejściem. Zatem, Canonical stworzyło dystrybucję, oparła ją na debianie, jakieś tam swoje smaczki dodała. No i w tym momencie zaczęła się prawdziwa część „darmowości”. Cała ta otoczka, że to jest darmowe, że to jest takie wspaniałe, drukowanie pudełek, rozdawanie płyt, tworzenie „społeczności” rozreklamowało ten system. Tak napędzona machina, zaczęła przynosić zyski.

Z czego te zyski? A tu supporcik, a tu wdrożonko, a tu dostosowanie, a to darmowa reklama w każdym możliwym miejscu. W życiu nie słyszałem o Canonical, a tu nagle przy okazji ubuntu już wiem. Pewnie gdybym miał wybrać pomiędzy tą a inną firmą przy zakupie np. komputera, zasugerował bym się marką i wybrał canonical.

Patrząc z drugiej strony, wkład włożony w zrobienie dystrybucji, zostaje również popychany dalej przez użytkowników którzy coś tam dokładają od Siebie itp.

W ramach puenty.

To co jest darmowe, wcale nie musi oznaczać że nie przyniesie to zysków. Mógłbym podawać przykładów mnóstwo. Wystarczy zagłębić się w tematykę marketingu partyzanckiego – to działa na podobnej zasadzie. Także biznes każdego z nas, może zyskać na nieszablonowych pomysłach, podejściu „darmowym”, co serdecznie polecam.